We are... So, to reframe the inquiry: who are we on a metaphysical level? Which aspects of ourselves are the most universally representative of who we are? How do we fare in the face of the passage of time? For decades, philosophers have debated the concept of diachronic personal identity, which focuses on the question of what keeps us alive. An intricate debate has developed between those who hold the body view (animalism) and those who hold the psychological view (memory) on the question of who we are. The two groups will eventually become so firmly set in their views that they will be unable to compromise. Hylomorphic animalism, or the view that Humans are rational animals, living bodies made of prime matter and a rational soul, is an alternative answer to this divisive question that I propose in this study, following in the footsteps of Aristotle and Aquinas. We only survive if matter and rational souls do.

فضائل عقلانی و اخلاقی از مهم ترین مسائل انسان شناسی معاصر است. این مبحث در ترسیم انسان متعالی و استکمال نفس جایگاه ویژه ای دارد. امام خمینی فیلسوفی فضیلت مدار و عمل گراست که ویژگی های متعددی را برای انسان متعالی برمی شمارد. بسیاری از این ویژگی ها تحت عنوان فضایل عقلانی و اخلاقی قابل جمع اند. بیان اجناس چهارگانه فضایل، اقسام عقلانی و اخلاقی آن، نامتناهی بودن و چگونگی کسب آن ها، نقش اعتدال در فضایل و جایگاه فضیلت در اجتماع انسانی از مباحث موردتوجه ایشان است. امام همچون ملاصدرا، علم را در رأس فضایل عقلانی و عدالت را در رأس فضایل اخلاقی مطرح کرده اند. پژوهش حاضر با روش مطالعه اسنادی درپی تبیین رویکرد خاص امام خمینی در استفاده از مفهوم محوری فطرت در تعریف فضایل است که در بستر رویکرد تقدم علم عملی بر نظری ایشان در سراسر منظومۀ فکریشان گسترده شده و از ابتکارات ویژۀ ایشان است. تأکید مضاعف امام بر فضایل اخلاقی نسبت به فضایل عقلانی سبب توجه ویژه ایشان به تشکیل مدینۀ فاضله در راستای فضیلت مندی نوع انسان است. غلبه رویکرد فطرت محورانه و عمل گرایانۀ ایشان سبب تسری فضایل از حوزه فردی به حوزه مسائل سیاسی و اجتماعی است. وی تزکیه نفس را عامل فضیلت مندی و حجب ظلمانی و نورانی را مانع دستیابی به فضیلت حقیقی و قرب باری تعالی دانسته و به تبع این بحث، سخن از رذایل بی نهایت را نیز مطرح می کنند که سبب نقص در شکل گیری هویت انسانی و سقوط او در جانب کاستی و نقصان است. فضیلت مندی انسان در اندیشه امام به حدی پررنگ است که می توان روش او را در شناخت انسان، انسان شناسی فضیلت گرایانه دانست.

این پژوهش از نوع پیمایشی با هدف تاثیر فضایل انسانی مثبت نگر بر اعتماد اجتماعی در بین شهروندان شهر اصفهان انجام شده است. جامعه آماری پژوهش همه شهروندان 18 سال به بالای ساکن در اصفهان بوده که بر اساس سرشماری سال 1390 در مجموع برابر با 17910609 نفر بودند و از بین آنها 388 نفر با روش نمونه گیری سهمیه ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. اطلاعات موجود به کمک پرسشنامه فضایل انسانی مثبت نگر محقق ساخته جمع آوری شد. برای تحلیل داده ها از تحلیل همبستگی استفاده شد. نتایج حاصل از یافته های پژوهش نشان داد که فضایل انسانی مثبت نگر اثر مثبت و مستقیمی (0.69) بر اعتماد اجتماعی دارد. به این منظور ضریب کلی اثر تک تک شاخص های فضایل انسانی بر اعتماد اجتماعی آزمون شد. در میان شاخص های فضایل انسانی عدالت بیشترین اثر (0.51) را بر متغیر اعتماد گذاشته و دو شاخص خوددانایی و شجاعت به طور همزمان اثر کمتری (0.22) نسبت به بقیه شاخص ها بر اعتماد اجتماعی داشته اند. در کل همه شاخص ها اثر معناداری بر اعتماد اجتماعی داشته اند (P=0.0001).

چکیده فارسی:فضیلت از مهم ترین مفاهیم اخلاقی و معدود واژه هایی است که محمول گزاره های اخلاقی قرار می گیرند. ارسطو فضایل را با توجه به هدف آنها به دو دسته اخلاقی و عقلانی تقسیم کرد و فضایل عقلانی را ویژگی های پایدار نفس که با هدف شناخت حقیقت (درستی) به کار گرفته شوند، دانست. در رویکرد معرفت شناسی فضیلت محور که در چند دهه اخیر رواج یافته، بر ارزش معرفتی فضایل عقلانی و نقش آنها در صدق باورها تاکید شده است. البته در گونه های مختلف این رویکرد، تلقی یکسانی از این فضایل وجود ندارد. سوسا آنها را از سنخ قوا و استعدادهای معرفتی می داند، اما زگزبسکی آنها را از سنخ ویژگی های رفتاری و خصائص شخصیتی و همچنین جزء فضایل اخلاقی و زیرشاخه ای از آنها می داند و هرچند نگاه ارسطویی به فضایل عقلانی را برمی گزیند، تفکیک بین فضایل عقلانی و اخلاقی را برنمی تابد. در این نوشتار برآنیم تا ضمن بررسی رویکردهای گوناگون به فضایل عقلانی با تاکید بر دیدگاه رابطه آنها را با فضایل اخلاقی بررسی کنیم. چکیده عربی:الفضیلة واحدة من أهیم المفاهیم الاخلاقیة و من الالفاظ المعدودة التی تقع محمولا للقضایا الاخلاقیة. و قد قسم ارسطو الفضائل فی ضوء الغایات التی تبتغی من ورائها، إلی قسمین فضائل اخلاقیة و فضائل عقلانیة، واعتبر الفضائل العقلانیة هی تلک الطباع الثابتة فی النفس و بها تعرف الحقیقة (الصواب). فی الاتجاه المعرفی الذی یرکز علی الفضیلة، و هو اتجاه شاع خلال العقود الاخیرة، یجری الترکیز علی القیمة المعرفیة للفضائل العقلانیة و دورها فی صدق المعتقدات. و طبعا لیس هناک فهم موحد لهذه الفضائل فی اطار الانماط المختلفة لهذا الاتجاه. نذکر مثلا ان سوسا یعتبرها من نمط القوی والاستعدادات المعرفیة، فی حین ان زگزبسکی یعتبرها من نمط الخصائص السلوکیة والخصائص الذاتیة و هی کذلک جزء من الفضائل الاخلاقیة و تدخل ضمن تفریعاتها. و رغم ان ارسطو یرکز علی الفضائل العقلانیة، الا انه لا یعنی کثیرا بالفصل بین الفضائل العقلانیة والاخلاقیة. نتناول فی هذا البحث تسلیط الضوء علی الاتجاهات المختلفة للفضائل العقلانیة ثم یشرح ادلة زگزبسکی التی یساوی فیها بین الفضائل العقلانیة والفضائل الاخلاقیة.

بحث از چگونگی پیدایش ایمان دینی و علل و عوامل تقویت و تداوم آن از اهمیتی ویژه برخورداراست. بررسی این مساله افزون بر این که از جنبه نظری، سبب دستیابی به فهم عمیق تری از مفهوم ایمان می شود و آشنایی با آن به عنوان مساله ای وجودی، خود نقش موثری در تحول درونی انسان دارد، از جنبه عملی نیز می تواند در جهت ارایه راهکاری مناسب برای ایجاد و گسترش آن در جامعه به ما کمک کند.مقاله حاضر تحت عنوان "ایمان و فضایل اخلاقی" با توجه به افزایش و کاهش پذیری حقیقت ایمان بر پایه تحولات نفس (قلب) آدمی، به بررسی مقومات مندرج در ساختار معنایی آن می پردازد. نخست نظریات مختلف در تبیین تصدیق مندرج در مفهوم ایمان، به سه نظریه معرفت عقلی،معرفت قلبی و تسلیم نفسانی تقسیم می شود و با نقد و بررسی آنها، سر انجام عنصر تسلیم روحی و نفسانی انسان به خدای یگانه اساسی ترین مقوم در ساختار معنایی ایمان دینی معرفی می گردد و سپس نقش اعمال صالح به عنوان لازم ذاتی آن در اکتساب فضایل اخلاقی و تاثیر این فضایل در حفظ و تقویت ایمان دینی تبیین می شود.

ترنس اروین استدلال می کند که آکوئیناس به پرسشی که ارسطو طرح کرده بود ولی پاسخ نداده بود، پاسخ داد. پرسش این است که آیا بین فضایل عقلی و فضایل اخلاقی ارتباطی وجود دارد؟ پاسخ این است که بله، فضایل اخلاقی به فضایل عقلی برای رسیدن به غایت نهایی جهت می دهند. فضایل اخلاقی می گویند که در زمینه چه اموری باید اندیشید، چقدر به امور دیگر باید پرداخت و چقدر باید برای امور عقلی زمان گذاشت. آکوئیناس علاوه بر فضایل اخلاقی به فضایل موهبتی قایل است و به آنها به ویژه به محبت، در جهت دهی مذکور، نقش محوری می دهد. نگارنده استدلال می کند که اولا ارسطو هم به این پرسش پاسخ داده بود. ثانیا بین فضایل عقلی و فضایل اخلاقی تفاوت نوعی وجود ندارد. ثالثا یک فضیلت است که هم در امور عقلی عمل می کند و هم در امور اخلاقی. رابعا ریشه اشکالات در طبیعت گرایی اخلاقی آکوئیناس، به تبع ارسطوست.

زمینه و هدف: آملوبلاستوما شایعترین تومور ادنتوژنیک است که بر اساس اطلاعات موجود بروز آن می تواند در ارتباط با ضربه به فک، راشی تیسم، اعتیاد، (HPV) Human Papilloma Virus و... باشد که البته تا به حال تحقیق کامل و دقیقی در رابطه با اتیولوژی آن انجام نشده است.مواد و روش ها: در این تحقیق رابطه این تومور با یکی از مهمترین عوامل اتیولوژیک احتمالی آن یعنی در HPV با استفاده از روش (PCR) Polymerase Chain Reaction مورد بررسی قرار گرفته است.یافته ها: یافته ها نشان دادند که حضور کنترل HPV در نمونه های تومور با اختلاف آماری معناداری از حضور HPV نمونه های یا فولیکولهای دندان عقل نهفته بیشتر است (P<0.025).نتیجه گیری: این تحقیق وجود ارتباط معنی دار بین تومور آملوبلاستوما و HPV را نشان داد ولی مطالعات بیشتر جهت تعیین Sequence ژنتیکی و موارد ناشناخته HPV لازم است.

مبادی ادراکی، از عوامل بیرونی و درونی تاثیرات مثبت و منفی می پذیرند. بخشی از این تاثیرات باعث اعوجاج و محرومیت از معرفت و بخشی سبب ایجاد نوعی جدید از بصیرت یا تسریع در معرفت می شوند. هدف هدف در این مقاله، تبیین تاثیرگذاری فضایل و رذایل به عنوان بخشی از عوامل غیر معرفتی تاثیرگذار بر معرفت بشری از منظر قرآن بود. روش روش گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای و با رویکرد پژوهش تفسیری-اخلاقی انجام شد. یافته ها: رذایل اخلاقی باعث دگرگونی در عقل و حس تشخیص آدمی و زمینه ساز سقوط و سبب شبهه در اندیشه و کج فهمی در بینش شده و فضیلت مندی زمینه ساز ارتقای فهم و ایجاد نوعی بصیرت می شود که وسعت دید را زیاد می گرداند. نتیجه گیری: اثرمندی مستقیم عوامل غیر معرفتی، نظیر ملکات اخلاقی و نیز عنایات ویژه الهی با زمینه سازی اختیاری خود انسان در کیفیت و میزان معرفت با تکیه بر ادله قرآنی و روایی اثبات شده است.